Vorige week heb ik een goed doel gesteund door Belgisch bier te kopen (en te drinken). Ik was op vakantie in Wallonië en bracht een bezoekje aan Abdij Notre-Dame de Scourmont, alwaar het trappistenbier Chimay gebrouwen wordt. En dat bleek geen gewoon bier maar een heus goededoelenbier.
Nu ben ik altijd sceptisch over goed doen door jezelf tegoed te doen. Een galadiner voor hongerige kindjes of meedoen met de postcode loterij ‘omdat ze zulke goede doelen steunen’; is dat nu altruïsme? Het voelt vooral als rechtvaardiging van het volgen van je eigen verlangens. Van huis uit heb ik meegekregen dat je voor een gift niets terug moet verwachten. Het is zaliger te geven dan te ontvangen, zeg maar. Of zoals de Belastingdienst het zegt: De instelling levert geen tegenprestatie voor de gift.
Unieke formule
Maar goed, in België ontdekte ik dat de trappistenbieren een wel heel unieke formule hebben. Al honderden jaren wordt er in abdijen bier gebrouwen. Het eerste doel is om in het eigen levensonderhoud te voorzien. Maar omdat de monniken van de orde der cisterciënzers de kunst van het brouwen dusdanig goed verstaan, verkopen ze goed en maken ze veel meer winst dan nodig. En dus steunen deze kloostergemeenschappen allerlei sociale projecten in de eigen omgeving maar ook ver daarbuiten. Door Chimay bier te drinken steun je zelfs projecten in Afrika!
Over de hele wereld zijn er elf abdijen die officieel het predicaat trappist mogen voeren. Voorwaarden zijn:
- Het product moet binnen de muren of in de nabijheid van de abdij worden geproduceerd.
- Het product moet door of onder toezicht van de kloostergemeenschap worden geproduceerd en de exploitatie moet ondergeschikt zijn aan het klooster.
- De opbrengsten moeten worden gebruikt voor het levensonderhoud van de monniken en voor het onderhoud van het klooster. Wat overblijft, moet aan sociale werken worden besteed.
Duurzaamheid
Wat een mooie manier van maatschappelijk verantwoord ondernemen. Wat heerlijk moet het zijn om niet gericht te zijn op kortetermijnwinst maar op duurzaamheid. De kloosters zijn opgericht om de eeuwen te trotseren, hebben geen ‘eigenaars’ en werken niet voor aandeelhouders. Ze werken met het eeuwigheidsperspectief voor ogen. Maar kunnen een heerlijk biertje voor het hier en nu waarderen.
Overigens vraag me wel af of goede doelen er klaar voor zijn om giften te ontvangen van deze kloosters. Veel van de organisaties die ik ken, nemen namelijk geen geld aan van de wapenindustrie, gokpaleizen én van alcoholverkopers. Ik kan ze aanraden zich op zijn minst te verdiepen in het trappistenbier.
Giften naar de slijterij
Ik ben in ieder geval om: een deel van mijn ‘giften’ gaat voortaan naar de slijterij. Het liefste zou ik vaste donateur worden van Chimay. Jammer wel dat deze giften niet belastingaftrekbaar zijn. Maar ach, dat ben je na de eerste slok vergeten. Proost!